Nou ja, tot op zekere hoogte dan. Het is feest, in Egypte. Hier merk ik er niet zoveel van, niet als ik de tv of pc niet aanzet of de krant opensla. In mijn straat is het nog even rustig als altijd. Je kan er een speld horen vallen. Aan het gezicht van de man die aan de overkant voorbij schuifelt, met in de ene hand een Albert Hein tas en in de andere een pak wc-papier, kan ik niet direct aflezen dat zich zojuist een historisch moment van wereldwijde omvang heeft voltrokken.
Geschreven door Marije Wegman op 13 februari, 2011 - 23:18
Maar dit keer betekent dat niet de zoveelste natte droom van de narcistische Italiaanse macho die uitkomt, de avond vóór Valentijnsdag. Integendeel, duizenden vrouwen waren gisteren in veel Italiaanse steden op de been om onder meer te protesteren tegen de manier waarop Berlusconi vrouwen aantast in hun waardigheid door ze te degraderen tot (lust)object.
Dat liefde begint bij respect mag nog eens extra benadrukt worden op Valentijnsdag. Dat dat nog steeds nodig is, ondanks de emancipatie (in sommige landen), blijkt ook wel uit de bekendmaking van de winnaar van de World Press Photo 2011. Hierop is het gezicht te zien van een Afghaans meisje, dat verminkt is door haar zwager omdat ze was gevlucht voor haar mishandelende echtgenoot.
Filmpje: 'Vrouwen houden van me'
Geschreven door Marije Wegman op 12 februari, 2011 - 17:46
Voor mijn verjaardag kreeg ik Het Boek met alle Antwoorden. Serieus bedoeld of niet, het schijnt een bestseller te zijn. En dat niet alleen, varianten op dit 'basisboek' lijken als paddestoelen uit de grond te schieten, zoals Liefde: het Boek met alle Antwoorden, De Ziel: Boek met alle Antwoorden, Papa's Boek met alle Antwoorden en Mama's Boek met alle Antwoorden. Iets wat ik eigenlijk niet begrijp, want Het Boek met alle Antwoorden had toch al alle antwoorden?
Geschreven door Marije Wegman op 10 februari, 2011 - 17:44
Een groep van ongeveer twaalf mensen zit op stoelen in een kring, wanneer ik de deur openzwaai van de ruimte waar de training in mindfulness wordt gegeven. Verder niets: geen tafels, geen sheets, geen collegebanken. De rust en de serene sfeer die me tegemoet komen maken me zenuwachtig en nog gejaagder - ook omdat ik weer eens te laat ben. Maar veel tijd om me hier druk over te maken heb ik niet, want de 'rozijnoefening' begint.
Geschreven door Marije Wegman op 7 februari, 2011 - 16:15