Bemoei je met de wereld

In ons koude kikkerland lijken mensen erg op zichzelf. Dat hoor ik anders vaak van de Spaanse tak van mijn familie. We houden hier over het algemeen niet van mensen die om aandacht vragen, overdreven flirten of bemoeizuchtig zijn. En zo willen we zelf ook niet overkomen.

En omdat bijna niemand zo gezien wil worden, hebben de meesten van ons geleerd zich zo weinig mogelijk met anderen te bemoeien. Zelfs niet als we anderen een helpende hand willen bieden. Deze collectieve houding geeft rust, maar we betalen ook een prijs om maar niet 'raar' of 'behoeftig' gevonden te worden. We sluiten ons namelijk ook af voor nieuwe contacten. En als we op een gegeven moment echt iets van iemand willen, of iemand razend aantrekkelijk vinden, dan durven we al helemaal niet meer. We zijn het niet gewend: het voelt dan onnatuurlijk en overdreven.

Veel mensen vallen zichzelf constant lastig met gedachten als: 'Zou het raar zijn als ik vraag of ik die krant ook even mag lezen nadat hij ermee klaar is?' of 'Ik zie dat ze een tennisracket bij zich heeft. Ze zal wel denken dat ik haar wil versieren als ik haar vraag of ze hier een leuke tennisclub weet. Ik kijk wel even op internet als ik thuis kom.' Dat is een kleine doodzonde. Een verspilling van leven.

Cynisme en teleurstelling
Behalve sociale verlamming bestaat er ook een andere rem waardoor mensen niet snel in hun sociale omgeving investeren: cynisme en teleurstelling. Vooral mensen die zich in het verleden op een of andere manier door andere mensen tekort gedaan voelen hebben de neiging om nog maar weinig voor mensen over te hebben. ‘Laat de ander maar de eerste stap zetten en een beetje moeite doen. Ik heb in mijn leven al genoeg moeite gedaan zonder dat ik er iets voor terugkreeg.’ Dat zijn de letterlijke woorden van een vriend van ons. Hij liet ooit een vriendin tijdens haar verhuizing in de kou staan, omdat hij zich in een van zijn zure buien realiseerde dat zij nooit met hem van bil zou gaan. Hij is nu bijgedraaid. Waarschijnlijk omdat hij een lieve vriendin heeft.

Het was voor hem een logische conclusie om minder te investeren in zijn omgeving, maar ook hier geldt: het leven wordt er niet gezelliger door. Als je het kunt opbrengen om moeite te doen voor anderen zonder er direct wat voor terug te willen, dan kun je op sociaal vlak weleens een rijk iemand worden. Dat kun je natuurlijk moeilijk forceren als je jezelf chronisch tekortgedaan voelt, maar doe het toch maar.

De Kracht van het Netwerk: use it or lose it
Voelen bovenstaande sociale remmingen bekend? In dat geval zou ik je willen vragen om deze valse bescheidenheid, of teleurgestelde houding in anderen te herzien. Ik wil je vragen om jezelf de komende weken te trainen om je actiever met je omgeving te bemoeien. Laat je bemoei-weerstand varen: open je ogen, spits je oren, kijk om je heen en... denk niet teveel na.

Mensen die open staan voor hun omgeving en actief meedoen creëren op een natuurlijke manier een netwerk aan mogelijkheden. Naarmate je meer mensen leert kennen - en je hoeft daarvoor geen slijmerige allemansvriend te worden - kom je ook meer in contact met mensen die iets in jouw leven kunnen betekenen. Het is voor niemand verkeerd om hier op een meer bewuste manier gebruik van te maken. Begeef je daarom vaker op plekken waar sociale dingen gebeuren, neem risico's en leer mogelijkheden zien. Statistiek dicteert dat als je maar actief blijft, jij uiteindelijk ook je lucky break krijgt. Of meerdere. Geluksvogels lijken vaak op de juiste plek te zijn, omdat ze gewoon op veel plekken komen.

Misschien ben je van jezelf wat introvert aangelegd of heb je gewoon geen zin in oppervlakkige praatjes. Daar is helemaal niks mis mee. Dat biedt ook voordelen. Sommige mensen zullen dat in je herkennen of waarderen. Maar het is geen excuus om niet af en toe je sociale register open te trekken en je lot wat vaker met andere mensen te verbinden. Dat kun je doen door wat vaker met verschillende mensen af te spreken, eens te koken voor vrienden die je lang niet hebt gezien en wat vaker 'ja' te zeggen tegen uitnodigingen waar je normaal uit luiheid of weerstand 'nee' tegen zegt.

In de praktijk komen veel mensen hun partner of nieuwe baan tegen op sociale evenementen waar ze oorspronkelijk weerstand tegen hebben. Het feestje van hun schoonbroer, een workshop 'belasting doen', een vrijwillige buurtvergadering. Het is niet de bedoeling dat je plichtsgetrouw, met een zuur gezicht, allerlei dingen doet waar je echt geen zin hebt. Dat heeft weinig nut, maar iets vaker 'ja' zeggen kan voor leuke verrassingen in je leven zorgen.

Als je overtuigd wilt worden en geen allergie hebt voor de grimassen van acteur Jim Carrey dan moet je de film 'Yes Man' maar eens kijken.

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.